پیشگیری از حوادث رانندگی، صرفاً مسأله‌ای ترافیکی یا انتظامی نیست، بلکه چالشی عمیق در حوزه عدالت در سلامت و حفاظت از سرمایه انسانی است. تصادف، یک پدیده اجتماعی چندوجهی است که با عوامل رفتاری، محیطی، زیرساختی و فرهنگی در هم تنیده شده است و مقابله مؤثر با آن مستلزم مداخلات همه‌جانبه، هم‌افزایی بین‌بخشی و آگاهی عمومی است.
در گام نخست، نظام بهداشت کشور با اولویت‌بخشی به ارتقای سواد سلامت ترافیکی، اقدامات گسترده‌ای را در جهت آموزش عمومی آغاز کرده است. اجرای برنامه‌های آموزشی مستمر در مراکز خدمات جامع سلامت، مدارس، محیط‌های کاری و فضاهای عمومی با محوریت پیشگیری از سوانح رانندگی، از جمله اقدامات کلیدی این حوزه است. آموزش رانندگان، راکبان موتورسیکلت، عابران پیاده و حتی کودکان، به‌عنوان نسل آینده، در دستور کار مداوم نظام سلامت قرار دارد.
همچنین، واحدهای سلامت محیط، بهداشت مدارس و بهداشت خانواده در مراکز بهداشتی، با همکاری رسانه‌ها و نهادهای اجتماعی، به‌طور مستمر در حال فرهنگ‌سازی برای رانندگی ایمن و پیشگیری از رفتارهای پرخطر هستند. در کنار اقدامات آموزشی، شبکه بهداشت و درمان کشور با تقویت خدمات فوریت‌های پزشکی، آمادگی تیم‌های امدادی، و دسترسی سریع به درمان‌های تخصصی، نقش مؤثری در کاهش مرگ‌ومیر و ناتوانی ناشی از حوادث رانندگی ایفا می‌کند. همچنین، ارائه خدمات روان‌شناسی و حمایت‌های اجتماعی از خانواده‌های آسیب‌دیده، از دیگر محورهای فعالیت بهداشت در این زمینه است. نظام بهداشت، با نگاهی پیشگیرانه، جامعه‌محور و علمی، در مسیر کاهش تصادفات و ساختن آینده‌ای ایمن برای همگان گام برمی‌دارد.

امروز، «نه به تصادف» تنها یک شعار نیست، بلکه دعوتی است به بازنگری در سبک زندگی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی، رعایت قانون و حفظ کرامت انسان‌ها در برابر حوادث قابل پیشگیری.
با انتخاب آگاهانه، رفتار مسئولانه و مراقبت جمعی، می‌توان آینده‌ای عاری از سوانح و سرشار از سلامت ساخت.
نویسنده:دکتر بهاره کریم آقائی،سرپرست مرکز خدمات جامع سلامت بوعلی